W roku dwóch ważnych jubileuszy związanych z osobą Świętego Jana Pawła II tj. 100-lecia urodzin oraz 25-lecia wizyty w Bielsku-Białej, Skoczowie oraz w Żywcu warto również na łamach naszej gazety wspomnieć tego „Wielkiego Polaka – Papieża”, który był przyjacielem osób niepełnosprawnych…
Jako arcybiskup Metropolita Krakowski – Kardynał Karol Wojtyła odwiedził około 45 parafii należących obecnie do diecezji bielsko-żywieckiej. Ostatnim miejscem jakie wizytował przed bezpośrednim wylotem do Rzymu, gdzie został wybrany Papieżem była powstająca na osiedlu Złote Łany parafia pod wezwaniem Świętego Józefa. Brat Ojca Świętego – Edmund Wojtyła był lekarzem w Bielskim Szpitalu Miejskim, gdzie zmarł w 1932 roku podczas epidemii szkarlatyny. Kardynał Karol Wojtyła był również w sposób szczególny związany z Łodygowicami, gdzie wizytował parafię pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także w sposób rzeczywisty zainicjował budowę parafii Świętego Stanisława BM w Łodygowicach odprawiając tutaj Mszę Świętą oraz święcąc kamień węgielny pod budowę nowego kościoła.
Warto również wspomnieć wiele dzieł i inicjatyw jakie Ojciec Święty podczas swojego pontyfikatu podejmował na rzecz środowiska osób niepełnosprawnych. W posłudze Jana Pawła II osoby z niepełnosprawnością zajmowały szczególne miejsce. Już podczas pierwszego błogosławieństwo Urbi et Orbi w roku 1979, zwrócił się do nich z prośbą:
– Niegodny następca Piotra, który stara się poznać niezgłębione bogactwo Chrystusa jak najbardziej potrzebuje waszej modlitwy, waszego poświęcenia, waszej ofiary i bardzo pokornie was o to prosi –
Osoby chore i z niepełnosprawnością miały swoje miejsce podczas audiencji na Placu Świętego Piotra, podczas spotkań w Auli Pawła VI, a także podczas licznych pielgrzymek Papieża. Zawsze w trakcie spotkań z Papieżem osoby na wózkach, o kulach, z różnego rodzaju niepełnosprawnościami były obecne, miały swój sektor z przodu, tuż przed Ojcem Świętym.
Święty Jan Paweł II podczas jednej z licznych konferencji poświęconych integracji oraz przełamywaniu barier mówił: – Osoby niepełnosprawne, w których z całą ostrością uwidacznia się kruchość ludzkiej kondycji, są niewątpliwie jednym z przejawów dramatu cierpienia. Dlatego w dzisiejszym świecie, opanowanym przez hedonizm i zaślepionym przez ulotne i złudne piękno, ich trudności są często postrzegane jako skandal lub prowokacja, a ich problemy jako kłopot, którego trzeba się pozbyć lub pospiesznie się z nim uporać. A przecież osoby te są żywymi ikonami ukrzyżowanego Syna –
– Odmienność wynikająca z niepełnosprawności może stać się integralną częścią niepowtarzalnej tożsamości, w czym powinni pomóc najbliżsi, nauczyciele, przyjaciele, całe społeczeństwo. Nie jest istotne, aby człowiek niepełnosprawny, podobnie jak każdy inny, robił to, co robią inni, ale to, co jest naprawdę dobre dla niego, aby coraz lepiej wykorzystywał swoje bogactwo, aby wiernie realizował swoje powołanie ludzkie i nadprzyrodzone – mówił Ojciec Święty Jan Paweł II
Dlatego również jako członkowie i przyjaciele Stowarzyszenia Integracyjnego „Eurobeskidy” chcemy przypominać nauczanie tego „Wielkiego Polaka”, który nie tylko ze względu na kraj i region swojego pochodzenia był blisko nas, ale również w sposób zdecydowany i bardzo konkretny rozumiał problemy oraz potrzeby środowiska osób niepełnosprawnych. Niech w roku jubileuszu 100-lecia urodzin naszego wielkiego rodaka jak najwięcej osób przypomina i mówi o jego nauczaniu, które powinno być świadectwem dla każdego kto chce zrozumieć i dostrzegać piękno w drugim człowieku niezależnie od jego sprawności, siły, stanu zdrowia, czy pochodzenia.
Niech każdemu zapadną w pamięci te piękne i wymowne słowa, które mają swój szczególny wymiar i odzwierciedlenie również w czasach dzisiejszych…
– Jestem z Wami, drodzy bracia i siostry; podzielam Wasze modlitwy i Wasze nadzieje; dzielę z Wami czas życia naznaczony cierpieniem fizycznym, ale z tego powodu nie mniej owocny w przedziwnych planach Bożych. Chciałbym móc objąć Was serdecznie, każdego oddzielnie, i powiedzieć, jak bardzo jesteście mi bliscy i że solidaryzuję się z Wami. Czynię to w duchu, zawierzając Was macierzyńskiej miłości Matki Pana i prosząc Ją, by wyjednała dla Was u swego Syna Jezusa błogosławieństwa i pocieszenie –
