Koszykówka, rugby czy wioślarstwo to tylko niektóre ze sportów grupowych, które uprawiają osoby poruszające się na wózku. Mniej znaną w Polsce grą zespołową, którą bez przeszkód mogą trenować osoby jeżdżące na wózku jest hokej na sledgach (saniach).
Na czym polega? Zawodnicy poruszają się po lodzie dzięki dwóm krótkim kijom służącym do odpychania się. Nimi też wykonuje się strzały i podania. Podobnie jak w przypadku tradycyjnego hokeja rywalizacja toczy się w sześcioosobowych składach – pięciu gra w polu, zaś szósty pełni funkcję bramkarza. Celem gry jest podobnie jak w futbolu zdobycie większej liczby bramek niż przeciwnicy.
Początek tej dyscypliny sięga lat 60-tych XX wieku kiedy to w Centrum Rehabilitacji w Sztokholmie grupa Szwedów wynalazła specjalne sanie do jazdy na lodzie. Pragnęli oni pomimo swojej fizycznej niepełnosprawności kontynuować grę w hokeja. Mężczyźni zmodyfikowali metalową ramę sań, umieszczając na niej ostrza hokejowe, która umożliwiłyby krążkowi przejście pod nimi. Używając jako kijów okrągłych kijów z uchwytami rowerowymi, mężczyźni grali bez bramkarzy na jeziorze na południe od Sztokholmu.
Dyscyplina ta spotkała się z dobrym przyjęciem. W 1969 roku w Sztokholmie powstała pięciozespołowa liga, w której grali zawodnicy niepełnosprawni i pełnosprawni. W tym samym roku w Sztokholmie odbył się pierwszy międzynarodowy mecz hokeja na saniach pomiędzy miejscową drużyną klubową a drużyną z Oslo w Norwegii. W latach 70-tych, drużyny z tych dwóch krajów grały raz lub dwa razy w roku. Kilka innych krajów zaczęło zakładać drużyny, w tym Wielka Brytania (1981), Kanada (1982), USA (1990), Estonia i Japonia (1993).
Dwie szwedzkie drużyny narodowe rozegrały mecz pokazowy podczas inauguracyjnych Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich w Örnsköldsvik 1976 w Szwecji. Jednakże, hokej na saniach lodowych nie stał się oficjalnym dyscypliną sportową aż do Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich w Lillehammer 1994.
