Już w marcu odbędą się XIII Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie 2022 w Pekinie. Warto pochylić się nad tym, jak wygląda historia tych zawodów sportowych.
Pierwsze Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie (nazwane pierwszymi Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi dla Osób Niepełnosprawnych) odbyły się w 1976 roku w Örnsköldsvik w Szwecji, po wprowadzeniu letnich Igrzysk Paraolimpijskich w Rzymie w 1960 roku. Igrzyska w 1976 roku były pierwszymi igrzyskami paraolimpijskimi (zarówno w przypadku letnich jak i zimowych), w których wzięli udział sportowcy inni niż ci na wózkach inwalidzkich. W wydarzeniu wystartowali reprezentanci m.in. Szwajcarii, Finlandii, Austrii czy Francji.
Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie odbywają się co cztery lata, bezpośrednio po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Od 1992 roku gospodarzem Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich jest miasto, które było gospodarzem Zimowych Igrzysk Olimpijskich i korzysta z tych samych obiektów.
Jak wyglądały początki zimowej paraolimpiady?
Początki Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich są bardzo podobne do tych, które miały miejsce w przypadku letnich Igrzysk Paraolimpijskich. Ranni żołnierze powracający z II Wojny Światowej poszukiwali sportu jako sposobu na wyleczenie i nawiązanie więzi z innymi rannymi żołnierzami.
W 1944 roku, na prośbę rządu brytyjskiego, Sir Ludwig Guttmann otworzył centrum leczenia urazów kręgosłupa w szpitalu Stoke Mandeville. Z czasem szpital przekształcił się w centrum rehabilitacji, gdzie rozwinął się sport rekreacyjny, a następnie wyczynowy.
W pierwszych Igrzyskach Paraolimpijskich, które odbyły się w Rzymie w 1960 roku, wzięło udział 400 sportowców z 23 krajów. Nowa Zelandia nie była jednym z krajów uczestniczących w inauguracyjnych Igrzyskach Paraolimpijskich – nasz pierwszy udział miał nastąpić osiem lat później w Izraelu.
Sepp Zwicknagl, pionier sportów śnieżnych dla niepełnosprawnych sportowców, był austriackim narciarzem po amputacji dwóch nóg, który eksperymentował z narciarstwem przy użyciu protez. Jego praca pomogła w zapoczątkowaniu postępu technologicznego dla osób niepełnosprawnych, które chciały uprawiać sporty zimowe.
Podczas gdy praca Zwicknagl’a przyczyniła się do rozwoju sportów zimowych dla niepełnosprawnych sportowców, postęp był wciąż dużo wolniejszy niż w przypadku sportów letnich i dopiero w 1974 roku odbyły się pierwsze oficjalne zawody narciarskie dla niepełnosprawnych sportowców. Pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w Grand Bornand we Francji i obejmowały narciarstwo alpejskie (zjazd) i nordyckie (biegi) dla sportowców po amputacjach i niedowidzących.
Pierwsze zimowe igrzyska paraolimpijskie
Podczas pierwszych Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich w Örnsköldsvik w 1976, narciarstwo alpejskie i klasyczne dla amputowanych i niedowidzących sportowców było dwoma głównymi wydarzeniami, a wyścigi sań na lodzie stanowiły wydarzenie pokazowe. Wśród 196 zawodników z 16 krajów znaleźli się także reprezentanci Polski Stanisław Bednarz, Ryszard Suder, Franciszek Tracz, Tadeusz Zajączkowski, Tadeusz Chwiejczak, Zdzisław Olszewski i Aleksander Popławski.
Sukces pierwszych Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich doprowadził do zorganizowania drugich Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich w 1980 r. w Geilo, w Norwegii.
Fot. paraolimpic.org
paraolimpic.org/nz
