Deprecated: Funkcja WP_Dependencies->add_data() została wywołana z argumentem, którego użycie jest przestarzałe od wersji 6.9.0! Komentarze warunkowe IE są ignorowane przez wszystkie obsługiwane przeglądarki. in /home/vh15485/aktywnirazem.eurobeskidy.org.pl/wp-includes/functions.php on line 6260

39 dni do paraolimpiady. Jakie dyscypliny zobaczymy podczas Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich?

Nieco ponad miesiąc dzieli nas od XIII Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich, które odbędą się w Pekinie w dniach 4 – 13 marca 2022 roku. Warto więc zapoznać się z niektórymi dyscyplinami sportowymi, w jakich powalczą o medale niepełnosprawni zawodnicy z całego świata.

Paracurling

Curling jest dyscypliną sportu wywodząca się z XVI – wiecznej szkockiej tradycji, która w ostatnich latach rozwija się bardzo dynamicznie. Od 1998 roku jest w programie Igrzysk Olimpijskich, a od 2006 także w programie Igrzysk Paraolimpijskich. Jest grą zespołową rozgrywana na lodzie między dwiema drużynami liczącymi po czterech zawodników w oparciu o przepisy Światowej Federacji Curlingu. W dużym uproszczeniu polega ona na wypychaniu ważących 19,96 kg granitowych kamieni po torze lodowym o długości ok. 45 m tak, by zatrzymały się najbliżej środka tarczy o średnicy 183 cm, złożonej z czterech okręgów. Wygrywa drużyna, której więcej kamieni umieści bliżej środka tarczy.

W curlingu na wózkach nie stosuje się charakterystycznego szczotkowania. Drużyna obowiązkowo jest mieszana, składa się z mężczyzn i kobiet poruszających się na wózkach inwalidzkich (paraplegicy, osoby z porażeniem mózgowym, z amputacjami kończyn dolnych, SM). Zawodnik wypuszcza kamień siedząc na wózku, który stoi na gumowym dywaniku. Celem poprawy precyzji pchania kamienia stosuje się kij – przedłużacz (extender) o regulowanej długości, zakończony specjalnym uchwytem trzymającym rączkę kamienia. Gra jest bardzo atrakcyjna i wymaga zręczności, strategii, finezji i współpracy drużyny. Można w nią grać niezależnie od wieku i poziomu sprawności fizycznej. Wśród osób niepełnosprawnych curling uprawiany jest w 16 krajach, w tym od niedawna w Polsce.

Parabiathlon

Biatlon paraolimpijski został wprowadzony na Igrzyska Paraolimpijskie w Innsbrucku w 1988 roku dla sportowców z niepełnosprawnością fizyczną. W 1992 roku sportowcy z niepełnosprawnością wzroku również zostali dopuszczeni do rywalizacji.

Biathlon para jest rozgrywany według zmodyfikowanych zasad Międzynarodowej Unii Biathlonu (IBU) i składa się z dwóch dyscyplin – biegów narciarskich i strzelania. Zawody składają się z trasy biegowej o długości 2,0 lub 2,5 km, pokonywanej trzy lub pięć razy techniką dowolną, co daje łączny dystans 6-15 km. Pomiędzy dwoma etapami zawodnicy muszą strzelać i trafić w dwa cele znajdujące się w odległości 10 m. Każdy nietrafiony strzał jest karany karą w wysokości 10 punktów. Każde nietrafienie karane jest wydłużeniem całkowitego czasu przejazdu trasy. Najważniejszym czynnikiem sukcesu jest zdolność do naprzemiennego stosowania umiejętności wytrzymałości fizycznej i celności strzelania podczas zawodów. Zawodnicy z dysfunkcją wzroku wspomagani są sygnałami akustycznymi, które w zależności od intensywności sygnału informują, kiedy zawodnik znajduje się na celu.

Parahokej

Od swojego debiutu na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, paraolimpijska wersja hokeja na lodzie szybko stała się jedną z największych atrakcji dla widzów. Jest to gra o szybkim tempie, bardzo fizyczna i rozgrywana przez mężczyzn i kobiety z fizyczną niepełnosprawnością w dolnej części ciała.

Hokej na saniach jest zgodny z zasadami Międzynarodowej Federacji Hokeja na Lodzie (IIHF) z modyfikacjami. Zamiast łyżew gracze używają sanek z podwójnymi ostrzami, pod którymi krążek może się przemieszczać. Zawodnicy używają dwóch kijów, które mają końcówkę z kolcami do pchania i końcówkę z ostrzami do strzelania. Dlatego też, za pomocą szybkiego ruchu nadgarstka, zawodnicy są w stanie napędzać się za pomocą kolców, a następnie zagrywać krążek za pomocą końcówek kijów z ostrzami. Gracz może używać dwóch kijów z ostrzami, aby ułatwić sobie operowanie kijem i strzelanie oburęczne.

Podobnie jak w hokeju na lodzie, każda drużyna stara się pokonać przeciwnika strzelając krążek po lodzie i do bramki drużyny przeciwnej, jednocześnie uniemożliwiając jej zdobycie bramki. Sześciu graczy (włączając bramkarza) z każdej drużyny jest na lodzie w tym samym czasie. Mecze hokeja na saniach składają się z trzech 15-minutowych tercji.

www.paralympics.org.nz
www.paralympic.org.pl
Fot. insidethegames.biz

Zobacz również

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Dostępność cyfrowa

Dostosuj preferencje użytkowania:

Wesprzyj nas

Jakiś tekst wsparcie....