Sportem zainteresował się gdy miał zaledwie cztery lata. Urodził się z jaskrą wrodzoną, ale to nie przeszkodziło mu w osiąganiu sukcesów sportowych i występach na paraolimpiadzie. Maciej Krężel narciarstwem zainteresował się, jak mówi, dzięki tacie.
– Mój tata był instruktorem narciarstwa alpejskiego, więc zaczął uczyć mnie jeździć na nartach. Na początku to on był moim przewodnikiem, choć nie wiedzieliśmy wtedy, że taka funkcja istnieje. Jeździłem za nim, jego śladem, podobnie jak na zawodach. Myślę, że bez jego udziału nie potoczyłoby się to w takim kierunku. Gdy miałem 14-15 lat, dowiedzieliśmy się, że istnieje sport osób niepełnosprawnych, również osób niewidomych i słabowidzących. Tak trafiłem do klubu Start Katowice. Dalej wszystko rozwijało się w kierunku kadry narodowej.
– Początki były trudne?
W moich pierwszych wspomnieniach rzeczywiście uprawianie narciarstwa sprawiło trudność. Trudna ocena odległości czy gorsze widzenie podłoża wywoływały problemy na nartach.
Na pierwszy sukces trzeba było poczekać…
Istotnym osiągnięciem były mistrzostwa Polski w narciarstwie alpejskim dla osób niepełnosprawnych w 2006 roku. Po kilku latach treningów to były pierwsze zawody, w których wystartowałem. Udało mi się wtedy wygrać w slalomie oraz w slalomie gigancie. W 2007 roku ja i kilku kolegów, których mój tata uczył jeździć na nartach zostaliśmy zaproszeni do kadry narodowej. Odtąd nasze losy były związane z kadrą.
– Narciarstwo alpejskie osób z niepełnosprawnością różni się nieco od startów pełnosprawnych. Zawodnicy niedowidzący i niewidomi występują z przewodnikami, którzy wskazują kierunek jazdy. Pan trenował z Anną Ogarzyńską i nigdy nie ukrywał, że praca w duecie wymaga dużego zaangażowania..
Na pewno jest to trudne, ponieważ nie mówimy o sporcie indywidualnym, ale w zasadzie o sporcie drużynowym. Zawsze trenowaliśmy w dwójkę. Oprócz zgrania na samym stoku w trakcie przejazdu, czas treningów i przygotowania spędzaliśmy razem i wszystko robiliśmy wspólnie. To wymagało zgrania się jako zespołu.
Na swoim koncie ma występy w Mistrzostwach Polski i Świata, Igrzyskach Paraolimpijskich, Pucharze Świata i Europy. Z którego jest najbardziej dumny?
To bardzo ciężkie pytanie. Trudno to określić, ponieważ zawodów było sporo. Na pewno bardzo ważnym osiągnięciem był medal, jaki zdobyłem na Pucharze Europy w Szwecji. To był przełom – i jeśli dobrze pamiętam pierwszy medal dla Polski narciarstwa alpejskiego osób niepełnosprawnych po długiej przerwie. Wtedy właśnie startowałem z Anią. Kolejną istotną imprezą były Mistrzostwa Świata. Dzięki medalowi, który tam zdobyliśmy pojechaliśmy na Mistrzostwa Świata w Korei Południowej. Dalej wszystkie Igrzyska Paraolimpijskie. Zaczynając od Zimowych Igrzysk w Vancouver w Kanadzie w 2010 roku, później w Soczi w 2014 roku, kończąc na Korei w 2018 roku.
Jak mówi sport zajmuje ważne miejsce w Jego życiu.
Sport jest dla mnie sposobem na życie. Nie postrzegam go jako samej aktywności fizycznej, ale jest to sposób na spędzanie każdej wolnej chwili. Tak naprawdę człowiek po jakimś czasie zaczyna żyć sportem.
Sport wymaga wyrzeczeń, ale daje wiele korzyści
Na poziomie zawodniczym jest to oddalenie się od rodziny. Zagranicą spędzaliśmy dużo czasu. Jak zaczynałem byłem osobą młodą, która uczęszczała do szkoły. „Uczęszczała” to jest dobre określenie, ponieważ w szkole częściej mnie nie było, niż byłem. Zdarzało się, że ze względu na wyjazdy miałem nawet po 80{77d675b08ebefd581f214ea078244b857b168ccf6434cb116e6382c886bc12d2} nieobecności w trakcie roku szkolnego. Jednak zalet jest na pewno dużo więcej. Zwiedzanie świata, poznawanie różnych kultur i poznawanie nowych ludzi. Jest tego naprawdę mnóstwo. Jest to fantastyczna przygoda, którą każdy powinien przeżyć.
Fot. facebook.com/startpoznanpolska
